Працяг: Віртуальнае Вялікае Княства.

Спасылкі

У падтрымку Папы Рымскага сапраўдныя рыцары сёння Незалежны Ордэн Мальтанскі

Казаньні

Гарады і ваяводзтвы

Каралеўскі горад Чавусы, магілёўскай эканоміі Крычэўскае стараства Графства Горацкае Касцюковічы Клімавічы Краснаполле горад Беразынь Kto ma Drybin i Kurmanów, ten jest pan nad panów (Ciechanowieccy h. D±browa) Рымска-каталіцкая парафія ў Бялынічах По легенде хотимский плотник спас короля Болеслава Храброго, а затем сражался в его войске. В память об этом событии символы плотницкой профессии и боевой меч внесены в герб и флаг города (Hołyńscy h. Klamry odm.)

Уся Рэч Паспалітая

Радзіма майго духу Rzeczpospolita Wirtualna

Нашае апытаньне

Ci padabajecca Tabie adnoulenaja staronka?

Tak
Nie
Upiersyniu znajsou


Я, каким бы не был великим королем, хотел иметь бы разум, умеренность и щедрость скорее бы, чем храбрость, которой меры нет.

Саладин

Palatinatus Virtualis Mscislaviae

Ziemie północno-wschodnich kresów Rzeczpospolitej zamieszkiwały we wczesnym średniowieczu plemiona Krywiczów, Radzimiczów i Wiaciczów. Jak podaje „Powieść minionych lat”, „Było bowiem dwóch braci u Lachów: Radzim a drugi Wętko. I przybywszy, osiadł Radzim nad Sożą,i przezwali się (plemię jego) Radzimicze, a Wętko osiadł ze swem plemieniem (rodem) nad Oką, od czego przezwali się Wętycze” (w przekładzie polskim Adama Szelągowskiego, Kwestia ruska w świetle historii, Odbitka z Przeglądu Narodowego, Warszawa 1911). Choć ziemie Wiaciczów już w XV wieku odpadły od Wielkiego Księstwa Litewskiego na rzecz Moskwy, to jednak z tamtejszych bojarów wywodzą się takie rody magnackie jak Ogińscy, Puzynowie, Massalscy. Radzimicze natomiast, zamieszkujący dorzecze Dniepru na terenie dzisiejszej Białorusi, z czasem przekształcili się w zaściankową szlachtę posożską (nad brzegami Soży, lewego dopływu Dniepru). „Drugie księstwo na rzece Połocie, gdzie Połoczanie. Od tych ostatnich poszli Krywicze, siedzący u źródeł Wołgi, i Dźwiny i Dniepru, a ich gród – Smoleńsk; właśnie tam siedzą Krywicze”. To zatem założyciele Drucka, Orszy, Połocka i Smoleńska, z których wywodzą się wielkie rody, jak Druccy czy Sapiehowie, i postaci na wpół legendarne – jak orszański chorąży Kmicic. Od Druczy, prawego dopływu Dniepru, tutejsza zaściankowa szlachta zwana była szlachtą podrucką.

Stosunkowo późno, w 1136 roku, pojawia się pierwsza wzmianka o późniejszym wojewódzkim Mścisławiu. Założony on został przez twórcę kulturalnej potęgi Smoleńska, świętego księcia Rościsława, fundatora prawosławnej diecezji smoleńskiej, a nazwany na cześć jego ojca, Mścisława Haralda. Miasto nabrało znaczenia jako udzielne księstwo braci Jagiełły – Kazimierza Korygiełły i Szymona Lingwena. Ten ostatni na czele „trzech pułków smoleńskich” (chorągwi smoleńskiej, mścisławskiej i starodubowskiej) wsławił się pod Grunwaldem. Prawnuczkami Lingwena były jedna z najsłynniejszych kobiet w historii Białorusi, Anastazja Słucka i Juliana, której mąż, Michał Zasławski, został pierwszym starostą królewskim w Mścisławiu po przejściu na stronę Moskwy ostatniego księcia, Fiodora, w 1514r. A syn najstarszej z sióstr, Maryny, Jerzy Ościk, został pierwszym mścisławskim wojewodą w 1566r.

Historia miast i wsi poznawana jest poprzez pierwsze wspomnienia o świątyniach i sanktuariach. Rościsław funduje diecezję smoleńską na początku XII wieku. Od końca X wieku istnieje diecezja połocka, najstarsza na Białorusi, stając się z czasem dla Kościoła unickiego metropolitalną. Lingwen zakłada pod Mścisławiem słynne monastyry w Pustynkach i Onufriewie. A dzięki córce Michała Zasławskiego i Juliany, Nastassi Mścisławskiej, dowiadujemy się po raz pierwszy o późniejszej Białoruskiej Częstochowie, Białyniczach.

mscislaw(at)parafie.com.pl